Άρθρα για το παιδί


Μορφώνομαι γιατί σ’ αγαπώ!

αναρτήθηκε στις 3 Οκτ 2013, 12:02 π.μ. από το χρήστη FunPhilosophy Kindergarten



Ίσως είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσω για μόρφωση. Νομίζω ότι τώρα πια έχω αντιληφθεί τη βαθύτερη έννοια της και μπορώ να εκφέρω γνώμη. Υπάρχουν πιστεύω δυο παράλληλες γραμμές για το τι εστί μόρφωση για τον καθένα από εμάς. Άλλοι μορφώνονται έχοντας ως πρωταρχικό στόχο την επαγγελματική αποκατάσταση και κατ’ επέκταση την οικονομική άνεση, και άλλοι μορφώνονται για τη δική τους εσωτερική ανέλιξη.

Σαν μια από τους μορφωμένους, θα υποστηρίξω ότι, η αιτία μόρφωσης εμπεριέχει και τα δύο. Σε μια τόσο ανταγωνιστική κοινωνία, με τόσες απαιτήσεις, που όλοι είναι σπουδαίοι αλλά... δεν μπορεί κανένας να διαλέξει μόνο τη μια οδό. Η συνδυαστική μορφή σ’ αυτή την περίπτωση είναι η καλύτερη. Είναι αδύνατον να μορφώνεσαι μόνο για την αναπτέρωση του πνεύματος σου και η τσέπη να είναι άδεια! Απ’ την άλλη όμως ούτε να μορφώνεσαι κάτι το οποίο δεν σε γεμίζει, δεν σε αντιπροσωπεύει και εν τέλει σε φθείρει ψυχολογικά εφόσον το μόνο που σου προσφέρει είναι λεφτά. Θα μου πείτε τώρα, είμαστε σε θέση, στην κοινωνία που ζούμε να επιλέγουμε; Και βέβαια είμαστε! Όλα στο χέρι μας είναι! Καλύτερα να επιλέγεις κάτι που θέλεις παρά κάτι που σε απωθεί πραγματοποιώντας το.

Προσπαθώντας πάντοτε, όσο μπορώ στις διαπροσωπικές μου σχέσεις και συναναστροφές, να μην ισοπεδώνω καταστάσεις εκτιμώντας την καθεμιά ξεχωριστά, θα ήταν άδικο να μην αναφέρω τους καλύτερα μορφωμένους απ’ όλους μας, που για διάφορους λόγους δεν κατάφεραν να καδρώσουν πτυχία και να τα κολλήσουν στον τοίχο τους, αλλά σίγουρα μορφώθηκαν από τις εμπειρίες της ζωής τους. Αν ήμασταν όλοι οι ίδιοι τότε δεν θα υπήρχαν ξεχωριστοί άνθρωποι. Όλοι μας είμαστε ξεχωριστοί! Δεν θα υπήρχαν προσωπικότητες όπως είμαστε όλοι μας. Μήπως τελικά θα μας μείνει το στόλισμα του τοίχου; Τελικά πνεύμα δεν είναι μόνο η μόρφωση. Πνεύμα είναι η ίδια η ζωή. Αν αγαπάς τη ζωή τότε θα μορφωθείς και θα ακολουθήσεις τη δικιά σου γραμμή. Όπου και να πας θα μορφωθείς φτάνει να απολαύσεις τη διαδρομή όποια κι αν είναι αυτή.

Τη δική μου διαδρομή, τη δική μου σκέψη και αντίληψη, τη δική μου κατεύθυνση τη χάραξε ο Αντώνης! Ο λατρεμένος δυσλεξικός ξάδελφος μου. Ναι! Το λέω χωρίς κανένα μα κανένα αίσθημα κατωτερότητας. Αν υπήρχε τρόπος θα έβγαινα και δημόσια να το φωνάξω γιατί είμαι περήφανη που έχω τον Αντώνη στην οικογένεια μου. Μπορούσα να παραμείνω στάσιμη στο χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ, αλλά ήταν τόσο έντονο το αίσθημα της αδικίας μέσα μου για την περιφρονητική και κακή θα έλεγα αντιμετώπιση που είχε ο δυσλεξικός ξάδελφος μου, που πραγματικά με έπνιγε. Ήθελα να μάθω, τι είναι τέλοσπαντων αυτή η δυσλεξία που όλοι τους θεωρούν τόσο κακό πράγμα και μειώνουν τον Αντώνη. Τώρα που το έμαθα, αν κάτι θα με ευχαριστούσε πολύ αυτή τη στιγμή, θα ήταν να είχα μπροστά μου εκείνο το δάσκαλο, τον μορφωμένο και καλλιεργημένο κύριο, που σαφώς δεν ξέρει τι σημαίνει να χορεύουν τα γράμματα και οι αριθμοί μπροστά σου, και συμβούλεψε τότε τους γονείς του Αντώνη το εξής: ‘Βγάλτε τον απ’ το σχολείο. Δεν κάνει. Μόνο για τα χωράφια είναι…’. Θα με ευχαριστούσε γιατί, θα ένιωθα την ικανοποίηση, μετά από τόσα χρόνια, να του πω ότι ο Αντώνης, δυο μέτρα άντρας πλέον, έχοντας μια μάνα βράχο πίσω του, μια ακοπλεξάριστη γυναίκα χωρίς καμία στοιχειώδη μόρφωση, η οποία αγνόησε την προσβολή σου τότε, και έδωσε τη δική της μάχη για το παιδί της σε μια κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις επιβίωσε, και σου κάνει δώρο τα δυο πτυχία και την επιτυχημένη επιχειρηματική δραστηριότητα του δυσλεξικού Αντώνη. Εύγε!

Μορφώθηκα λοιπόν γιατί σ’ αγαπώ και στο αφιερώνω!!! 



Παπαϊωάννου Μοδεστούλα 

Νηπιαγωγός 

Ειδικός Εκπαιδευτικός

M.Ed.BA 


Ας μάθουμε όλοι να αγαπάμε τη ζωή…

αναρτήθηκε στις 2 Αυγ 2013, 10:56 μ.μ. από το χρήστη FunPhilosophy Kindergarten   [ ενημερώθηκε 26 Αυγ 2013, 1:44 π.μ. ]



Ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας αποτελούν οι συνάνθρωποι μας με αναπηρίες. Τα άτομα με αναπηρίες είναι όπως όλοι, άλλοι σπουδαίοι, άλλοι όχι, άλλοι αγνοί και άλλοι όχι. Διερωτηθήκαμε ποτέ ποιος είναι διαφορετικός; Υπάρχει άραγε κάποιος που είναι απόλυτα ίδιος με κάποιον άλλο; Σαφώς και όχι. Συνήθως παραμένουμε σ’ αυτό που ακούμε, σ’ αυτό που φαίνεται εξωτερικά χωρίς καν να κοιτάξουμε το εσωτερικό, καταδικάζοντας έτσι κάποιους ανθρώπους τοποθετώντας τους ‘μονόχρωμες ταμπέλες’. Γιατί μονόχρωμες; Πώς είναι οι φιγούρες ενός πίνακα ζωγραφισμένες με το ίδιο σκούρο χρώμα και φαίνεται μουντός και χωρίς ζωντάνια; Έτσι ακριβώς πράττουμε και για τα παιδιά με αναπηρίες. Άδικο και λυπηρό. Κανείς δεν είναι ίδιος. Όλοι μας έχουμε κοινά αλλά συγχρόνως και πολλά διαφορετικά. Όλοι μας έχουμε κάποια αναπηρία, είτε φαίνεται είτε όχι, είτε μικρή είτε μεγάλη. Στιγματίζουμε τη ζωή τόσων ανθρώπων διαχωρίζοντας τους από τη ‘δική μας κανονική ζωή’.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, το εκπαιδευτικό μας σύστημα διαμορφώνει από την πρώιμη ηλικία του νηπιαγωγείου τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με την νοοτροπία για επιτυχία στις προεισαγωγικές εξετάσεις και κατ’ επέκταση εισαγωγή στα μεγάλα πανεπιστήμια, με την συνδρομή πάντα των οικονομικά εξοντωτικών φροντιστηρίων και στη συνέχεια το ‘βόλεμα στο δημόσιο’. Με όλα αυτά που να χωρέσουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες; Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για διαφοροποιημένες διδασκαλίες παρά μόνο κάποιες τυπικά γραμμένες σελίδες στο αναλυτικό πρόγραμμα.

Για να επιτύχουμε την ένταξη δεν χρειάζονται μόνο διαφοροποιημένες μέθοδοι διδασκαλίας – που και αυτές πολλές φορές γίνονται τυπικά- αλλά διαφορετική αντιμετώπιση γενικά του εκπαιδευτικού συστήματος. Για να δούμε τι θα διαβάσουμε στα νέα αναλυτικά προγράμματα που ετοιμάζονται. Ας ευχηθούμε αυτή τη φορά το αναλυτικό πρόγραμμα να είναι πιο διαφωτιστικό, πιο επεξηγηματικό βοηθώντας τους εκπαιδευτικούς να διαφοροποιήσουν σωστά και να μην τα παρατούν στη μέση επειδή βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού χωρίς το χέρι βοηθείας. Περιμένουμε με ανυπομονησία!

Το θετικό στοιχείο που παρατηρούμε στην κοινωνία μας σήμερα, είναι ότι οι νεότεροι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται όλο και περισσότερο, αποκτούν γνώσεις που διώχνουν το φόβο της άγνοιας.

Κάποτε σ’ ένα ίδρυμα που ήμουν στην Ελλάδα, ένας εκπαιδευτικός με πολύχρονη εκπαιδευτική πείρα, διαμαρτυρήθηκε στο διευθυντή του ιδρύματος ότι φοβόταν μήπως τον χτυπούσε ένας μαθητής που δεν είχε λόγο, παρά μόνο έβγαζε έναρθρες κραυγές. Απαράδεκτο να το χαρακτηρίσω; ή μήπως άνανδρο; Ο δε μαθητής είχε βαριά νοητική υστέρηση, δεν είχε λόγο, ήταν πολύ πράος, κι όταν ήθελε να πει κάτι το έλεγε με το δικό του τρόπο. Ένα αξιολάτρευτο παιδί!

Σήμερα, σε μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας, έχει παρατηρηθεί βελτίωση στη συμπεριφορά σε θέματα αναπηριών. Ενημερώνονται, ευαισθητοποιούνται από τις αναφορές του έντυπου τύπου, το διαδίκτυο και αντιμετωπίζουν τους ανάπηρους ισότιμα, χωρίς να τους περιγελούν, χωρίς να λυπούνται, αλλά και χωρίς ελεημοσύνη. Τονίζω όμως ότι αυτή η βελτίωση καλύπτει μια μερίδα ανθρώπων και όχι όλων. Ας ελπίσουμε ότι η εποχή του ‘οίκτου’ κάνει την προσπάθεια της να περάσει ανεπιστρεπτί!

Πιστεύουμε, ή μάλλον θα χρησιμοποιήσω το πιστεύω ότι, οι νέοι και νέες συναναστρέφονται άτομα με ειδικές ανάγκες όσο ποτέ άλλοτε βοηθώντας έτσι και το δικό τους εαυτό. Ουδέποτε τέτοιου είδους επαφές δεν έφεραν άσχημα αποτελέσματα όταν γίνονται με καλοπροαίρετες προσεγγίσεις. Τέτοιες συναναστροφές βοηθούν στην κατανόηση των ατομικών διαφορών, αποκτούν σεβασμό για την αξία και διαφορετικότητα του κάθε ατόμου. Αν τέτοιου είδους αποδοχές γίνουν εφικτές παραπέμπουν και στο σεβασμό όλων των ‘αδύνατων’ ομάδων της κοινωνίας μας όπως: γυναίκες, παιδιά, γέροντες, μετανάστες κ.ά.
Ευχαριστώ λοιπόν, μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς μου, όλα τα ‘διαφορετικά παιδιά’ που έχω γνωρίσει στο παρελθόν, το Βαγγέλη, τον Τριαντάφυλλο, τον Στέφανο, την Ανθή, τη Μαρία, τον Μάκη, τον Αλέξανδρο και τον Αντώνη(απολογούμαι αν μετά από τόσα χρόνια παρέλειψα κάποιον), για όλα αυτά που μου πρόσφεραν, για όλα αυτά που έμαθα κοντά τους, και το σημαντικότερο που με δίδαξαν πώς να αγαπώ τη ζωή, γιατί μέχρι τότε την αγαπούσα με λάθος τρόπο… Σας ευχαριστώ!
 


Παπαϊωάννου Μοδεστούλα

Νηπιαγωγός

Ειδικός Εκπαιδευτικός

M.Ed.BA

(Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ, Μάιος 2009)

1-2 of 2