Ας μάθουμε όλοι να αγαπάμε τη ζωή…

αναρτήθηκε στις 2 Αυγ 2013, 10:56 μ.μ. από το χρήστη FunPhilosophy Kindergarten   [ ενημερώθηκε 26 Αυγ 2013, 1:44 π.μ. ]


Ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας αποτελούν οι συνάνθρωποι μας με αναπηρίες. Τα άτομα με αναπηρίες είναι όπως όλοι, άλλοι σπουδαίοι, άλλοι όχι, άλλοι αγνοί και άλλοι όχι. Διερωτηθήκαμε ποτέ ποιος είναι διαφορετικός; Υπάρχει άραγε κάποιος που είναι απόλυτα ίδιος με κάποιον άλλο; Σαφώς και όχι. Συνήθως παραμένουμε σ’ αυτό που ακούμε, σ’ αυτό που φαίνεται εξωτερικά χωρίς καν να κοιτάξουμε το εσωτερικό, καταδικάζοντας έτσι κάποιους ανθρώπους τοποθετώντας τους ‘μονόχρωμες ταμπέλες’. Γιατί μονόχρωμες; Πώς είναι οι φιγούρες ενός πίνακα ζωγραφισμένες με το ίδιο σκούρο χρώμα και φαίνεται μουντός και χωρίς ζωντάνια; Έτσι ακριβώς πράττουμε και για τα παιδιά με αναπηρίες. Άδικο και λυπηρό. Κανείς δεν είναι ίδιος. Όλοι μας έχουμε κοινά αλλά συγχρόνως και πολλά διαφορετικά. Όλοι μας έχουμε κάποια αναπηρία, είτε φαίνεται είτε όχι, είτε μικρή είτε μεγάλη. Στιγματίζουμε τη ζωή τόσων ανθρώπων διαχωρίζοντας τους από τη ‘δική μας κανονική ζωή’.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, το εκπαιδευτικό μας σύστημα διαμορφώνει από την πρώιμη ηλικία του νηπιαγωγείου τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με την νοοτροπία για επιτυχία στις προεισαγωγικές εξετάσεις και κατ’ επέκταση εισαγωγή στα μεγάλα πανεπιστήμια, με την συνδρομή πάντα των οικονομικά εξοντωτικών φροντιστηρίων και στη συνέχεια το ‘βόλεμα στο δημόσιο’. Με όλα αυτά που να χωρέσουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες; Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για διαφοροποιημένες διδασκαλίες παρά μόνο κάποιες τυπικά γραμμένες σελίδες στο αναλυτικό πρόγραμμα.

Για να επιτύχουμε την ένταξη δεν χρειάζονται μόνο διαφοροποιημένες μέθοδοι διδασκαλίας – που και αυτές πολλές φορές γίνονται τυπικά- αλλά διαφορετική αντιμετώπιση γενικά του εκπαιδευτικού συστήματος. Για να δούμε τι θα διαβάσουμε στα νέα αναλυτικά προγράμματα που ετοιμάζονται. Ας ευχηθούμε αυτή τη φορά το αναλυτικό πρόγραμμα να είναι πιο διαφωτιστικό, πιο επεξηγηματικό βοηθώντας τους εκπαιδευτικούς να διαφοροποιήσουν σωστά και να μην τα παρατούν στη μέση επειδή βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού χωρίς το χέρι βοηθείας. Περιμένουμε με ανυπομονησία!

Το θετικό στοιχείο που παρατηρούμε στην κοινωνία μας σήμερα, είναι ότι οι νεότεροι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται όλο και περισσότερο, αποκτούν γνώσεις που διώχνουν το φόβο της άγνοιας.

Κάποτε σ’ ένα ίδρυμα που ήμουν στην Ελλάδα, ένας εκπαιδευτικός με πολύχρονη εκπαιδευτική πείρα, διαμαρτυρήθηκε στο διευθυντή του ιδρύματος ότι φοβόταν μήπως τον χτυπούσε ένας μαθητής που δεν είχε λόγο, παρά μόνο έβγαζε έναρθρες κραυγές. Απαράδεκτο να το χαρακτηρίσω; ή μήπως άνανδρο; Ο δε μαθητής είχε βαριά νοητική υστέρηση, δεν είχε λόγο, ήταν πολύ πράος, κι όταν ήθελε να πει κάτι το έλεγε με το δικό του τρόπο. Ένα αξιολάτρευτο παιδί!

Σήμερα, σε μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας, έχει παρατηρηθεί βελτίωση στη συμπεριφορά σε θέματα αναπηριών. Ενημερώνονται, ευαισθητοποιούνται από τις αναφορές του έντυπου τύπου, το διαδίκτυο και αντιμετωπίζουν τους ανάπηρους ισότιμα, χωρίς να τους περιγελούν, χωρίς να λυπούνται, αλλά και χωρίς ελεημοσύνη. Τονίζω όμως ότι αυτή η βελτίωση καλύπτει μια μερίδα ανθρώπων και όχι όλων. Ας ελπίσουμε ότι η εποχή του ‘οίκτου’ κάνει την προσπάθεια της να περάσει ανεπιστρεπτί!

Πιστεύουμε, ή μάλλον θα χρησιμοποιήσω το πιστεύω ότι, οι νέοι και νέες συναναστρέφονται άτομα με ειδικές ανάγκες όσο ποτέ άλλοτε βοηθώντας έτσι και το δικό τους εαυτό. Ουδέποτε τέτοιου είδους επαφές δεν έφεραν άσχημα αποτελέσματα όταν γίνονται με καλοπροαίρετες προσεγγίσεις. Τέτοιες συναναστροφές βοηθούν στην κατανόηση των ατομικών διαφορών, αποκτούν σεβασμό για την αξία και διαφορετικότητα του κάθε ατόμου. Αν τέτοιου είδους αποδοχές γίνουν εφικτές παραπέμπουν και στο σεβασμό όλων των ‘αδύνατων’ ομάδων της κοινωνίας μας όπως: γυναίκες, παιδιά, γέροντες, μετανάστες κ.ά.
Ευχαριστώ λοιπόν, μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς μου, όλα τα ‘διαφορετικά παιδιά’ που έχω γνωρίσει στο παρελθόν, το Βαγγέλη, τον Τριαντάφυλλο, τον Στέφανο, την Ανθή, τη Μαρία, τον Μάκη, τον Αλέξανδρο και τον Αντώνη(απολογούμαι αν μετά από τόσα χρόνια παρέλειψα κάποιον), για όλα αυτά που μου πρόσφεραν, για όλα αυτά που έμαθα κοντά τους, και το σημαντικότερο που με δίδαξαν πώς να αγαπώ τη ζωή, γιατί μέχρι τότε την αγαπούσα με λάθος τρόπο… Σας ευχαριστώ!
 


Παπαϊωάννου Μοδεστούλα

Νηπιαγωγός

Ειδικός Εκπαιδευτικός

M.Ed.BA

(Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ, Μάιος 2009)